Πώς χρησιμοποιώ το AI
Χρησιμοποιώ το AI καθημερινά σαν συνομιλητή — έναν ακούραστο συνεργάτη, πάντα πρόθυμο και πολύ διαβασμένο, με τον οποίο μιλάω, του λέω όλες μου τις σκέψεις, και με βοηθά να τις εξωτερικεύσω. Μαζί του δοκιμάζω σενάρια, κάποιες φορές τα οπτικοποιώ και το χρησιμοποιώ για να παρουσιάσω ιδέες σε πελάτες. Και αν όλα πάνε καλά και οι ιδέες αυτές γίνουν πράξη, το χρησιμοποιώ ακόμα και για να γράψω το δελτίο τύπου.
Όμως εγώ ελέγχω όλη τη διαδικασία. Σκέφτομαι το AI σαν την πανοπλία του Iron Man — μου δίνει μοναδικές δυνατότητες και δυνάμεις που κανονικά δεν έχω. Όμως μέσα παραμένω άνθρωπος, με τη δική μου ευφυΐα, το δικό μου χιούμορ, και τις δικές μου αδυναμίες. Κάνω πράγματα που δεν μπορούσα να κάνω πριν — αλλά εγώ οδηγώ την προσπάθεια.
Μπορεί το AI να δημιουργήσει τη μεγάλη ιδέα ή απλά να αυξήσει τον όγκο;
Πιστεύω ότι το AI δεν μπορεί να δημιουργήσει τη μεγάλη ιδέα. Γιατί, εκ των πραγμάτων, μια μεγάλη ιδέα είναι κάτι πρωτότυπο που δεν έχει σκεφτεί ποτέ ξανά κανείς. Είναι μια σύνδεση ανάμεσα σε δύο προϋπάρχουσες ιδέες που κάποιος κάνει για πρώτη φορά.
Ο τρόπος που είναι φτιαγμένα τα LLMs — προσπαθώντας να μιμηθούν τον τρόπο που εκφράζονται οι άνθρωποι προβλέποντας την επόμενη λέξη — δεν τους επιτρέπει να φτάσουν εκεί που δεν έχουν φτάσει άνθρωποι. Οι άνθρωποι έχουν την ικανότητα να σκέφτονται αφηρημένα, να κάνουν ελεύθερους συνειρμούς και να φτάνουν σε νέες ιδέες — ακόμα και να ρισκάρουν να κάνουν λάθος.
Επίσης, μια μεγάλη ιδέα, πέρα από το ότι πρέπει να απαντά σε όλους τους στόχους ενός brand, πρέπει να μιλά άμεσα στο κοινό που στοχεύει. Μόνο ένας άνθρωπος μπορεί να κρίνει αν μια πρωτότυπη ιδέα θα καταφέρει να αγγίξει συναισθηματικά το κοινό. Άρα, προς το παρόν — και ευτυχώς — η μεγάλη ιδέα μπορεί να έρθει μόνο από ανθρώπους.
Θα αρχίσουν όλα τα δημιουργικά να μοιάζουν μεταξύ τους;
Όχι, δεν νομίζω ότι όλα τα δημιουργικά θα αρχίσουν να μοιάζουν. Σίγουρα, αν κάποιος δώσει το ίδιο απλό prompt σε ένα generative AI εργαλείο, θα πάρει παρόμοια αποτελέσματα. Όμως εξαρτάται από το τι δεδομένα εισάγει κανείς και πόσο εξειδικευμένα και καλοφτιαγμένα είναι τα prompts του για να ξεχωρίσει.
Η διαφορά θα προκύψει από τους ανθρώπους. Και μάλιστα, αυτό που θα δούμε είναι ότι, επειδή το AI πολλαπλασιάζει τις δυνατότητες μας, όσοι είναι ήδη καλύτεροι στη σκέψη θα ξεφύγουν ακόμα περισσότερο. Το χάσμα θα μεγαλώσει — και όσοι ξεχωρίζουν, θα ξεχωρίζουν ακόμα περισσότερο σε έναν κόσμο όπου όλοι έχουν πρόσβαση στα ίδια εργαλεία.
Θα αντικαταστήσει το AI τους δημιουργούς στη διαφήμιση;
Όχι. Γιατί η διαφήμιση είναι στην ουσία τέχνη στην υπηρεσία του εμπορίου. Και η τέχνη είναι η προσπάθεια κάποιων ανθρώπων — των καλλιτεχνών — να αποτυπώσουν, σε ένα έργο, όλα όσα έχουν παρατηρήσει για τη ζωή και την ανθρώπινη εμπειρία: τις αγωνίες, τους φόβους, τα συναισθήματά τους, πώς βλέπουν τους ανθρώπους να ζουν. Όλα αυτά ενσωματώνονται σε ένα έργο τέχνης, ώστε το κοινό, βλέποντάς το, να νιώσει αυτά τα συναισθήματα.
Είναι ένας διάλογος από άνθρωπο σε άνθρωπο — για το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Άρα, εκ των πραγμάτων, το AI δεν μπορεί να κάνει αυτή τη διαδικασία.
Ένα ακόμα στοιχείο που εκτιμά το κοινό βλέποντας ένα έργο τέχνης, είναι η ανθρώπινη προσπάθεια που απαιτήθηκε για να φτάσει κάποιος σε αυτό το επίπεδο έκφρασης και τεχνικής. Όσο εντυπωσιακές κι αν είναι οι εικόνες που παράγει το AI σήμερα, ίσως έχετε ήδη παρατηρήσει ότι σταματήσαμε να εντυπωσιαζόμαστε τόσο. Γιατί δεν αναγνωρίζουμε πίσω τους την προσπάθεια κάποιου ανθρώπου — αισθανόμαστε ότι απλώς παράχθηκαν από μια μηχανή. Και μαζί με αυτό χάνεται και η αξία, το πάθος, το μεράκι που βάζει κάποιος σε ένα έργο τέχνης.
Από την άλλη, επειδή η διαφήμιση είναι τέχνη στην υπηρεσία του εμπορίου, το AI μπορεί να μειώσει το κόστος — άρα να βελτιώσει τα περιθώρια κέρδους. Ή να επιτρέψει σε μικρές αγορές όπως η Ελλάδα, με περιορισμένους προϋπολογισμούς, να δημιουργούν έργα που πλησιάζουν αυτά που γίνονται σε πολύ μεγαλύτερες αγορές. Άρα το AI μπορεί να μας βοηθήσει πολύ σε αυτό το κομμάτι.
Τελική σκέψη
Είμαι ενθουσιασμένος με το AI. Και πιστεύω ότι πρέπει να σταματήσουμε να το βλέπουμε ρομαντικά. Είναι σαν να ζούσαμε στην εποχή της άμαξας και των αλόγων και κάποιος μόλις είχε εφεύρει το αυτοκίνητο. Ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να νοσταλγούμε το παρελθόν — και να μπούμε στο αυτοκίνητο για να οδηγήσουμε γρήγορα προς το μέλλον. Διαφορετικά, θα μείνουμε πίσω.
